Միջնադարյան ուրվականները պահանջել են վերադարձնել գողացվածը և սպառնացել ողջերին

Հնագիտություն02:47 | հոկտեմբերի 30, 2026Միջնադարյան ուրվականները պահանջել են վերադարձնել գողացվածը և սպառնացել ողջերին
լսել հոդվածըԿիսվել նախընտրելի դարձնել

<!—>

]—>

Միջնադարում թափառող ոգիների և գերեզմաններից վերադարձող հանգուցյալների մասին պատմությունները լայնորեն տարածված են եղել: Այդ հանդիպումները նկարագրվել են ամենատարբեր գրական ստեղծագործություններում, որոնք միահյուսել են ժողովրդական հավատալիքները հետմահու կյանքի մասին քրիստոնեական պատկերացումների հետ, գրում են The Conversation պարբերականի համար պատմաբաններ Լիզա Լոկը և Էնդրյու Զինին:

Ըստ հետազոտողների՝ քավարանի՝ այն վայրի հանդեպ հավատը, որտեղ հոգիները մաքրվում են մեղքերից մինչև դրախտ ընկնելը, ամրապնդում էր այն համոզմունքը, որ մահացածները կարող են վերադառնալ ողջերի աշխարհ:

Համարվում էր, որ ոգիները մարդկանց մոտ են գալիս աղոթքներ խնդրելու և կյանքի օրոք թույլ տրված սխալներն ուղղելու համար: Այդ պատճառով ուրվականների մասին պատմությունները հաճախ կրոնական և բարոյական իմաստ են ունեցել:

Պատմաբանների հատուկ հետաքրքրությունն են առաջացնում 15-րդ դարի սկզբին Հյուսիսային Յորքշիրի ցիստերցիանական վանքում՝Բայլենդ աբբայությունում գրանցված ուրվականների մասին 12 պատմությունները:

Դրանցում երևացել են ամենատարբեր գերբնական էակներ՝ կերպարանափոխվող ոգիներ, քայլող հանգուցյալներ և ողջերին հետապնդող ուրվականներ:

Այս պատմությունները պետք է վախ ներշնչեին: Դրանցում հիշատակվում էին «գիշերային սարսափները» և գերեզմաններից հարություն առած ոգիները, որոնք «անհանգստացնում և վախեցնում էին գյուղերի բնակիչներին»: Պատմություններից մեկում կինն իր ձեռքը մտցրել էր ուրվականի մարմնի մեջ և զգացել, կարծես այն փտած լիներ և զուրկ լիներ խտությունից: Մարդկանցից շատերը անդրշիրիմյան էակների հետ հանդիպումներից հետո վնասվածքներ էին ստանում կամ «հիվանդանում և տանջվում էին շատ օրեր»:

Սակայն ամենից հաճախ ուրվականները չէին ձգտում ֆիզիկական վնաս հասցնել ողջերին: Դեպքերից մեկում ոգին տղամարդուն նետել էր ցանկապատի վրայով, բայց անմիջապես բռնել նրան մյուս կողմից՝ թույլ չտալով ընկնել և վնասվել: Մահացածների հիմնական նպատակը սովորաբար ողջերի օգնությունն էր:

Այսպես, մի անգամ երկու տղամարդ քայլում էին դաշտով, երբ նրանցից մեկը սարսափած սկսեց փախչել, իսկ երկրորդը մնաց պայքարելու ուրվականի դեմ, որը խիստ պատռել էր նրա հագուստը: Տղամարդուն հաջողվել էր ստիպել ոգուն խոսել, ինչը համարվում էր ողջերի և մեռածների միջև շփման անհրաժեշտ պայման: Ուրվականը խոստովանել էր, որ հեռացվել էր եկեղեցուց՝ արծաթե գդալներ գողանալու համար: Նա խնդրել էր վերադարձնել գողացվածը և հասնել իր մեղքերի թողությանը: Տղամարդը կատարել էր խնդրանքը:

Նման պատմությունները պետք է մարդկանց մղեին աղոթելու մահացածների հոգիների համար և մտածելու սեփական վարքագծի մասին: Հավատացյալներին հիշեցնում էին, որ ավելի լավ է ուղղել սեփական արարքները կյանքի օրոք՝ առանց սպասելու մահվան:

Որոշ սյուժեներ արտացոլում էին բավականին կոնկրետ գույքային հակամարտություններ: Պատմություններից մեկում Ամփլֆորթ գյուղի մանր հողատեր Ադամ դե Լոնդոնի քույրը մահից հետո ստիպված էր եղել թափառել գյուղում:

Նա սպառնացել էր եղբորը, որ մահից հետո իրեն նույն ճակատագիրն է սպասում, եթե նա չվերադարձնի վիճելի գույքն իր ամուսնուն և որդիներին:

Այլ պատմություններ արտացոլում էին դարաշրջանի սոցիալական պատկերացումները: Մի ոգի խիստ տանջանքների էր ենթարկվում այն բանի համար, որ բավականաչափ լավ չէր վարել իր տիրոջ հողը:

Ուրվականներից պաշտպանվելն օգնում էր հավատը: Մի պատմության մեջ Վիլյամ դե Բրադֆորտ անունով տղամարդուն հետևում էր մի ոգի, որն անընդհատ բղավում էր «հո, հո, հո»:

Վիլյամը հրամայել էր նրան անհետանալ Աստծո անունով և Հիսուս Քրիստոսի արյան զորությամբ: Ըստ պատմության՝ ուրվականն անմիջապես անհետացել էր՝ հիշեցնելով մի կտոր կտավ, որը բացվում է անկյուններով և քշրվում քամուց:

Մեկ այլ դրվագում ոգին հայտնվել էր Սնոուբոլ մականունով դերձակին տարբեր կերպարներով, այդ թվում՝ ագռավի և շան: Ուրվականը խոստովանել էր, որ կարող է հետապնդել տղամարդուն միայն այն պատճառով, որ վերջինս այդ օրը ներկա չի եղել պատարագին:

Ոչ բոլոր պատմություններն էին պարունակում այդքան միանշանակ բարոյական դաստիարակչական հետևություններ: Օրինակ՝ նախկին ծխական քահանա Ջեյմս Թանկերլեի ուրվականն կուրացրել էր իր նախկին սիրուհուն: Ոչ ոք չէր փորձել կապ հաստատել նրա հետ կամ օգնել նրան հանգիստ գտնել: Դրա փոխարեն մարդիկ որոշել էին վտարել ոգուն՝ պեղելով նրա մարմինը և մնացորդները նետելով ճահիճը:

Նման սյուժեները շարունակում էին գերեզմաններից վերադարձած հանգուցյալների մասին ավելի հին ավանդույթը: Համարվում էր, որ կարելի է կանխել նրանց վերադարձը, եթե գլխատել մարմինը, այրել այն կամ այլ կերպ վնասել մնացորդները:

Հնագիտական գտածոները թույլ են տալիս ենթադրել, որ նման մտավախությունները չէին սահմանափակվում միայն գրականությամբ: Հյուսիսային Յորքշիրի Ուորրամ-Պերսի լքված միջնադարյան գյուղում հայտնաբերված XI–XIII դարերի կմախքների վրա հետազոտողները հայտնաբերել են հետմահու վնասվածքների հետքեր: Դրանք կարող էին կապված լինել քայլող հանգուցյալներից պաշտպանվելու փորձերի հետ:

<!—>

Հասանելի է

[—>русский

Թեմա

ՀնագիտությունՊատմությունՊարանորմալԿրոն

Տեղադրություն

Անգլիա

Աղբյուրը՝ NEWS.am